ഇനി ഞാൻ ഉറങ്ങട്ടെ..!..

ഇവിടെ ഞാൻ മരിക്കുന്നു..
ഈ ഇരുളടഞ്ഞ 
മൺ വീഥിക്കരികെ
നരിച്ചീറുകളിലും 
ഭീതി പടർത്തുന്നയീ
കറുത്ത കോട്ടയിലെ
ചുവന്ന മുറിയിൽ….

കാലപ്രവാഹങ്ങൾക്ക്
അണകെട്ടീടുവാൻ
യുഗ യുഗാന്തരങ്ങൾക്കപ്പുറം
ബലിക്കല്ലിൽ ഇറ്റുവീണ 
രക്തബിന്ദുക്കൾ ചായം പൂശിയ
ഈ ചുവന്ന മൺ തിണ്ണയിൽ…

ഈ അന്ധവിശ്വാസ
മൺ മണ്ഡപത്തിന്റ
ആഴമേറുന്ന
നിലവറക്കുള്ളിൽ
വീണു പിടഞ്ഞ
മഹാ പിതാക്കന്മാരുടെ
നിണമണിഞ്ഞ
പൊടിപടലങ്ങളിൽ…

ദയയുടെ തേങ്ങലും
കരുണ തൻ വിങ്ങലും
ശ്രവണനാളങ്ങളിൽ
അലയടിക്കുമ്പോൾ
തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കുക
അസാധ്യമായ് മാറ്റും
ഭീതി ജനകമാം 
ഈ അന്തരീക്ഷത്തിൽ…

നേർത്തു തുടിച്ചൊരെൻ
സ്പന്ദന ശ്രുതികളിൽ
മരണത്തിൻ സംഗീതം
അലയടിക്കുമ്പോൾ
ഇറുകെയടച്ചു ഞാനെൻ
മിഴികളോരോന്നും
മരണത്തിൻ മുന്നിലായ് 
കീഴടങ്ങീടുന്നു..

എന്നോ തുടങ്ങിയൊരെൻ
യാത്ര തൻ വാഹനം
ഇന്നീ മുറിക്കുള്ളിൽ
അലസമായ് വെക്കുന്നു
ഉറുമ്പുകൾ ചിതലുകൾ 
എൻ വാഹനത്തിനായ്
കൊതിയോടെ
മുറിയിലേക്കോടിയെത്തുന്നു…

മഞ്ഞു പെയ്യുന്നു, മരങ്ങളും...!

മഞ്ഞു പെയ്താലും മരങ്ങൾ പെയ്താലും
മനസിനു പറയുവാൻ ഒന്നു മാത്രം...
ഉറഞ്ഞ മഞ്ഞിലെ നനഞ്ഞ മരത്തിലെ
നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സ്നേഹം മാത്രം..
ദരിദ്ര ഭൂവിലെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ
തുളുമ്പി നിൽക്കുമാ സ്നേഹം മാത്രം..
ജീവ നാഡികൾക്ക് ഓജസ് പകരുന്ന
നിസ്വാർഥമാം സത്യ സ്നേഹം മാത്രം..
തുളുമ്പുമാ കണ്ണിലെ വേദന മാറ്റുന്ന
വിങ്ങുമാ നെഞ്ചിലെ വേപധു മാറ്റുന്ന
വിലങ്ങിട്ട കൈകൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമേകുന്ന
ചങ്ങാതിക്കൂട്ടത്തിൻ സ്നേഹം മാത്രം..
മനസു പെയ്താലും മരങ്ങൾ പെയ്താലും
മനസിലോടിയെത്തുന്നതൊന്നു മാത്രം
എത്രയോ ജന്മകൾ തേടിയലഞ്ഞു ഞാൻ
നേടിയെടുത്ത നിൻ പ്രണയം മാത്രം..
ഒരു കുഞ്ഞു കാറ്റിന്റെ തലോടലായി
ഒരു തുമ്പ പൂവിൻ നറു പുഞ്ചിരിയായ്
ഒരു സുഖ സാന്ത്വന കര സ്പർശമായി
എന്നിലേക്കുതിരുന്ന നിൻ പ്രണയം മാത്രം..
മഞ്ഞു പെയ്താലും മരങ്ങൾ പെയ്താലും
മനസു ചോദിക്കുന്നതൊന്നു മാത്രം..
ജീവിത വഴിയിലെ തിരക്കിട്ട യാത്രയിൽ
എവിടെയോ കൈവിട്ട നിന്നെ മാത്രം..
കണ്ണിലെ തെളിയുന്ന ദീപമായ് മാറിയെൻ
ജീവനു തുണയാകും നിന്നെ മാത്രം..
മഞ്ഞു പെയ്താലും മരങ്ങൾ പെയ്താലും
കണ്ണുകൾ തേടുന്നതൊന്ന് മാത്രം..
എന്നുമീ ജീവിത വഴിയിലെ കാഴ്ചകൾ
കരളിനെ മുറിക്കാതിരുന്നിടേണം..
എന്നുമീ സ്വപ്നങ്ങൾ എന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ
സ്വപ്നത്തിലെങ്കിലും കാത്തിടേണം..
മഞ്ഞു പെയ്യട്ടെ മരങ്ങളും പെയ്യട്ടെ
മനസിലെ വേദന തീർന്നിടട്ടെ.....!

വിരോധാഭാസങ്ങൾ.

ആത്മാവിന്റെ
ശ്രവണേന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക്
അലോസരമാകുന്ന
ആരവങ്ങൾ
മൌനത്തിന്റെ 
ചിറകടിയൊച്ചകളാകുന്നു..
മരവിച്ച കണ്ണുകൾക്ക്
വെറുക്കപ്പെട്ട പൂക്കൾ
കല്ലറയിൽ വെക്കുന്ന 
ചുവന്ന പുഷ്പങ്ങളും..
ഒരിക്കൽ ശാന്തിയുടെ
പ്രതിരൂപമായ മൌനം
ഒരിക്കൽ പ്രണയത്തിന്
അഴക് വിരിച്ച പൂക്കൾ
ഇന്നിന്റെ നിർജീവ
ഏകാന്തവാസത്തിൽ
മനം മടുപ്പിക്കുന്ന 
അസ്വസ്ഥതയാണ്..
വിരോധാഭാസങ്ങൾ.....
വിരോധാഭാസങ്ങൾ.....
നിഗൂഡ രഹസ്യങ്ങൾ 
നിറയും പ്രപഞ്ചത്തിൽ
നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന 
വിരോധാഭാസങ്ങൾ...!