പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു വശ്യഭാവത്തോടെ എന്റെ കൈകളിൽ അമർത്തി പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.
ഞാനവളുടെ മുഖത്തേക്കും നീണ്ടു കിടന്ന മരുഭൂവിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി, കടവുകൾ, തിരമാലകൾ പോലെ ഉയർന്നും താഴ്ന്നും കിടക്കുന്ന മണൽതിട്ടകളെ കടവ് എന്ന് പറയാനാവുമോ? അഥവാ പറയാമെങ്കിൽ തന്നെ ഇവിടെ എവിടെയാണ് നീന്തിക്കുടിക്കുന്നത് പോയിട്ട് ഒന്ന് തൊണ്ടനനയ്ക്കാൻ കൂടി ഒരല്പം ജലം?
എന്റെ ചിന്തകളെ, മുഖത്ത് വിടർന്ന ഭാവഭേദങ്ങളെ വകവെക്കാതെ അവൾ വീണ്ടും വിളിച്ചു,
കുറുമ്പുകാട്ടി പിന്തിരിഞ്ഞ കാറ്റിനപ്പുറം മുഖം പൊത്തിയ കൈകൾ പിൻ വലിച്ചപ്പോൾ കണ്ടു, മതിൽക്കെട്ടുപോലെ ഞങ്ങളുടെ വശങ്ങളിൽ ദൂരക്കാഴ്ചകൾ മറച്ചു നിന്ന മണൽത്തിട്ടകൾ ഇടിഞ്ഞു വീണു കിടക്കുന്നു. വരണ്ടു കിടന്ന മരുഭൂവിൽ അകലെയായി തൊട്ടടുത്ത മണൽ തരികൾ പോലും ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നിയ ഒരു നീണ്ട ജലാശയം.
അവളുടെ വാക്കുകൾ മുന്നിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ നിധിയിലേക്ക് നടന്നടുക്കുന്ന ആവേശം മനസിൽ നിറച്ചത് പോലെ തോന്നി, അത്യാവേശത്തോടെ മുൻപോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ അല്പം മുൻപ് ഞങ്ങൾക്ക് മുൻപിലൂടെ കടന്നുപോയ ഒരൊട്ടക കുട്ടി കാലു മടങ്ങിയെന്ന പോലെ ഞങ്ങളുടെ പാതയിൽ വീണു കിടന്നു വെപ്രാളപ്പെടുന്നു. ഓമനത്വമുള്ള ആ ഒട്ടകകുഞ്ഞിനരികിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരിക്കാനാഞ്ഞതും അവൾ വിലക്കി,
“ഹയാത്ത്, എന്ത് വിഡ്ഡിത്തമാണ് നീ കാട്ടാനൊരുങ്ങുന്നത്? ലക്ഷ്യം തേടി മുന്നോട്ട് നടക്കുന്ന യാത്രയിൽ പലപ്പോളും കണ്ണടക്കേണ്ടതുണ്ട്., സമയവും ദൂരവും തമ്മിലുള്ള ശരിയായ മാനദണ്ഡം പാലിക്കാതെ നമുക്കവിടെ എത്താനാവുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല”
ഞാൻ അവളെ നോക്കി അത് ശരിയാണെന്ന ഭാവത്തിൽ തലയിളക്കി. എങ്കിലും എനിക്കതിനെ സഹായിക്കാതിരിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല, മണൽ തരികളിൽ മുട്ടുകുത്തി നിന്നുകൊണ്ട് വീണു കിടന്ന ഒട്ടകക്കുഞ്ഞിന്റെ പിൻ കാലുകൾ മെല്ലെ തിരിച്ച് ശരിപ്പെടുപ്പെടുത്തുന്നതിനിടയിൽ അതെന്നെ ഒരു വട്ടം ചവിട്ടാനാഞ്ഞു..
എനിക്കവളോട് ശക്തമായി വാദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ ഞാൻ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ ആ അർഥത്തിൽ അവൾക്ക് ഗ്രഹിക്കാനാവുന്നില്ലെങ്കിൽ ഒരു വെറും വാദപ്രതിവാദമുണ്ടാക്കിയേക്കാവുന്ന സമയനഷ്ടത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ബോധവാനായിരുന്നു.
വ്യക്തമായി ഒരുത്തരം പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല, അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ മനസിൽ മാത്രം അനുഭവിക്കാനാവുന്ന സംതൃപ്തമായ ചില വികാരങ്ങളെ ഏതെങ്കിലും ഭാഷകൊണ്ട് വിവരിച്ചുകളയാമെന്ന് തോന്നുന്നത് തന്നെ വിഡ്ഡിത്തമാണല്ലോ.
എന്നെ അംഗീകരിക്കുകയും ലോകത്ത് മറ്റേതൊരു മനുഷ്യനേക്കാൾ ശ്രേഷ്ടനാണ് ഞാൻ എന്നതുപോലെയുള്ള വാക്കുകൾ കേൾക്കുകയും തന്നെയാണ് സുന്ദരിയായ അവളിൽ നിന്നും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ എന്നെ ഏറെ വിഷാദമുഖനാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഇനിയുള്ള നടത്തത്തിൽ അവളിൽ ഉണ്ടാക്കിയ അസ്വസ്ഥതകൾ മാറ്റുന്ന തരത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നു.
അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടിൽ കിടന്ന് കേട്ട കഥകളിലൊന്ന് പുറത്തിറക്കി എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ ധാരണമാറ്റാമെന്നോണം ഞാൻ ചോദിച്ചു.
താല്പര്യമില്ലാത്ത വിഷയം പോലെ അവൾ പറഞ്ഞു.
അവളുടെ നെറ്റിത്തടങ്ങളിൽ നിന്നും വിയർപ്പ് കണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞ് തുള്ളികളായി പരിണമിച്ച് പുരികക്കൊടികൾക്കിടയിലൂടെ, മൂക്ക്പാലത്തിനു മുകളിലൂടെ അടഞ്ഞു കിടന്ന ചുണ്ടുകളിലൂടെ താടിക്കും കഴുത്തിനുമടിയിലേക്കിറങ്ങി വന്ന് അവളുടെ മഞ്ഞക്കുപ്പായത്തിനുള്ളിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോകുകയും കാർമേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ മറഞ്ഞുപോകുന്ന നിലാവെളിച്ചം പോലെ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും ചെയ്തത് വല്ലാത്തൊരു കൌതുകത്തോടെ ഞാൻ നോക്കി നിന്നു.
ഒരു വേള ഓടിച്ചെന്ന് അവളെ കോരിയെടുത്തുയർത്തി ആ വയറിൽ ആയിരം ചുംബനങ്ങൾ വർഷിക്കാൻ എന്നിൽ ഭ്രമാത്മകമായൊരു ഉന്മാദമുണ്ടായി.കാതരയായൊരു ഉന്മാദഭാവത്തോടെ അവളും എന്നിലേക്ക് നടന്നടുത്തു, ലോകത്തിലെ സകല സൌന്ദര്യവും കൂടിച്ചേർന്ന് സ്ത്രീരൂപം പൂണ്ട് എന്റെ മുന്നിലേക്കടുക്കുന്ന ആ അനിർവ്വചനീയ നിമിഷത്തിന്റെ ലഹരയിൽ ഞാനൊരു അപ്പൂപ്പൻ താടിപോലെ ഭാരരഹിതനായി അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന് പൊങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി,
എനിക്കു മുൻപിൽ അവൾ മുട്ടുകുത്തിയിരിക്കാനാഞ്ഞ നേരം അവളിലെ വിയർപ്പ് കണങ്ങളിലെ നിറഞ്ഞ സുഗന്ധം എന്റെ തലച്ചോറിനെ സുഖകരമായ ഒരു ലഹരിയുടെ ഏറ്റവും ഉത്തംഗശൃംഖത്തിലെത്തിച്ചു. എനിക്ക് മുൻപിൽ കാൽമുട്ടുകൾ കുത്തി കുനിഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്റെ എന്റെ കൈകൾക്ക് നേരെ കൈകൾ നീട്ടുമ്പോൾ അവളുടെ മാർവ്വിടത്തിന്റെ വശ്യസൌന്ദര്യത്തിൽ ഇമവെട്ടാനാവാതെ ഒരു കരിങ്കൽ പ്രതിമപോലെ ഞാൻ തരിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവളുടെ കൈകളിൽ തൂങ്ങി മുൻപ് നടന്ന അതേ അനുസരണയോടെ ഞാനവളെ അനുഗമിച്ചു. മുൻപില്ല്ലാത്ത തരം ഒരടിമത്തം അപ്പോൾ എന്റെ മനസിലും തലച്ചോറിലും രൂപപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഏറ്റവും മുൻപിൽ കോലാടുകളും പിന്നീട് ചെമ്മരിയാടുകളും ശേഷം ആട്ടിടയനുമായി വന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ജാഥ ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവുമടുത്തേക്ക് അടുത്ത് തുടങ്ങുമ്പോൾ അയാൾ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന, അത്ര തന്നെ പരിചിതമല്ലാത്ത പഴക്കം ചെന്ന ഒരു അറബിക്കവിതയുടെ വരികൾ കാതുകൾക്ക് ശ്രാവ്യമായിത്തുടങ്ങി..
ഏറെദൂരമെന്ന്തോന്നിപ്പിക്കുന്ന,
അത്രയേറെയൊന്നുംദൂരമില്ലാത്ത,
ഒരു യാത്ര, ഒരേയൊരു യാത്ര,
ഓരോ അടിയിലും ഓരോചുവടിലും അടിമയാകുന്നു മനുഷ്യാ നീ വിഡ്ഡിയായ ഒരടിമയാകുന്നു നിന്നെ പിന്തുടരുന്നത് മരണമാകുന്നു,
നീ പിന്തുടരുന്നതോ മരണം തന്നെ”
പരസ്പരം വഴി മുറിച്ച് കടന്ന് പോകുമ്പോൾ ഓരോ ആടുകളുടെയും നോട്ടം എന്നിലേക്കാണെന്ന് തോന്നി, ആട്ടിടയൻ ഉത്തരം കണ്ടുപിടിക്കാനാവാത്ത നനുത്ത ഒരു ചിരി സമ്മാനിച്ചു എന്നെക്കടന്ന് പോയതും അയാളുടെ കവിത പെട്ടെന്നവസാനിച്ചത് പോലെ തോന്നി.
എന്തൊക്കെയോ ഉറപ്പ് വരുത്താനെന്ന പോലെ പിന്നിലേക്കുള്ള ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം, അവിടെ ശ്യൂന്യമായ മരുഭൂമി.! വളരെ പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായ കുറെ ആടുകളും ഒരാട്ടിടയനും..!!
അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടിൽ നിന്നു തുടങ്ങി കൈപിടിച്ചു നടക്കുന്ന സുന്ദരിയുടെ സുന്ദരമായ അധരങ്ങളിൽ നിന്നുവരെ കേട്ട മരുഭൂമിയുടെ അത്ഭുതക്കാഴ്ചകളുടെ ഒരു നേർചിത്രം എന്റെ തലച്ചോറിൽ ഒന്നിലേറെ ചോദ്യങ്ങൾ നൽകി കണ്ണുകളിലൂടെ കടന്നുപോയി.
തലച്ചോറിൽ തിളച്ചുമറിഞ്ഞ ചോദ്യങ്ങൾ മറന്ന് കളയാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിൽ കണ്മുന്നിൽ ജലാർദ്രമായ മണൽതിട്ടകൾ കാണാനായി, വേഗത്തിൽ നടന്ന് തണുത്ത ജലപാളികളിലൊന്നിൽ കാൽ വെക്കാൻ തുനിയവേ പിന്നിൽ നിന്നും ശക്തമായ ഒരു തള്ളലുണ്ടായി, അവളുടെ കൈകൾ എന്നെ ആഴമറിയാത്ത ആ നദിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് തള്ളിവീഴ്ത്തുമ്പോൾ ഒരു നേർത്ത കരച്ചിൽ പോലും പുറത്തേക്ക് വന്നതേയില്ല.എന്റെ ശരീരം ആ നദി അതിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പിടിച്ചു വലിക്കവേ, ഒരു രക്ഷ കൊതിച്ചെന്ന പോലെ എന്റേ നോട്ടം കരയിലേക്ക് നീണ്ടു. അവളുടെ രൂപമോ ശബ്ദമോ ആ കരയിൽ അവശേഷിപ്പിക്കാതെ മറ്റൊരു ഇരയെ തേടി അവൾ ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കണം എന്നെനിക്ക് മനസിലായി.
സംഹാര രുദ്രയായ ഒരു രാക്ഷസിയെപ്പോലെ ആ ജലസരണി എന്റെ ശരീരത്തെ ഭൂരിഭാഗവും വിഴുങ്ങി നിൽക്കവേ, കരയിൽ ഒരു ഒട്ടകക്കുഞ്ഞ് മാത്രം തീവ്രമായ വേദനയോടെ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് കണ്ണുകൾ കോർത്തുനിന്നിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ ഏതാനും ചില മാത്രകളിലെ ആ കാഴ്ചകൂടി മറയുമ്പോൾ എവിടെ നിന്നോ ചാരതയും കറുപ്പും ഒരുക്കൂടി സംഗമിച്ച് എന്റെ ലോകത്തിന് ഒരു ശ്യൂന്യത മാത്രം ബാക്കി വെച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പതിഞ്ഞമരുകയും കുതിച്ചുയരുകയും ചെയ്യുന്ന ശ്വാസോച്ഛാസത്തിന്റെ തള്ളിച്ചകൾ ജലോപരിതലത്തിൽ കുമിളകളായി കുമിഞ്ഞു പൊന്തിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ ഒന്നിൽ നിന്നും മറ്റൊന്നായി മാറുന്ന സർവ്വസാധാരണമായ ഒരു പ്രതിഭാസത്തിന് ഞാൻ വിധേയനായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു
***
ഞാനവളുടെ മുഖത്തേക്കും നീണ്ടു കിടന്ന മരുഭൂവിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി, കടവുകൾ, തിരമാലകൾ പോലെ ഉയർന്നും താഴ്ന്നും കിടക്കുന്ന മണൽതിട്ടകളെ കടവ് എന്ന് പറയാനാവുമോ? അഥവാ പറയാമെങ്കിൽ തന്നെ ഇവിടെ എവിടെയാണ് നീന്തിക്കുടിക്കുന്നത് പോയിട്ട് ഒന്ന് തൊണ്ടനനയ്ക്കാൻ കൂടി ഒരല്പം ജലം?
എന്റെ ചിന്തകളെ, മുഖത്ത് വിടർന്ന ഭാവഭേദങ്ങളെ വകവെക്കാതെ അവൾ വീണ്ടും വിളിച്ചു,
കുറുമ്പുകാട്ടി പിന്തിരിഞ്ഞ കാറ്റിനപ്പുറം മുഖം പൊത്തിയ കൈകൾ പിൻ വലിച്ചപ്പോൾ കണ്ടു, മതിൽക്കെട്ടുപോലെ ഞങ്ങളുടെ വശങ്ങളിൽ ദൂരക്കാഴ്ചകൾ മറച്ചു നിന്ന മണൽത്തിട്ടകൾ ഇടിഞ്ഞു വീണു കിടക്കുന്നു. വരണ്ടു കിടന്ന മരുഭൂവിൽ അകലെയായി തൊട്ടടുത്ത മണൽ തരികൾ പോലും ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നിയ ഒരു നീണ്ട ജലാശയം.
അവളുടെ വാക്കുകൾ മുന്നിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ നിധിയിലേക്ക് നടന്നടുക്കുന്ന ആവേശം മനസിൽ നിറച്ചത് പോലെ തോന്നി, അത്യാവേശത്തോടെ മുൻപോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ അല്പം മുൻപ് ഞങ്ങൾക്ക് മുൻപിലൂടെ കടന്നുപോയ ഒരൊട്ടക കുട്ടി കാലു മടങ്ങിയെന്ന പോലെ ഞങ്ങളുടെ പാതയിൽ വീണു കിടന്നു വെപ്രാളപ്പെടുന്നു. ഓമനത്വമുള്ള ആ ഒട്ടകകുഞ്ഞിനരികിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരിക്കാനാഞ്ഞതും അവൾ വിലക്കി,
“ഹയാത്ത്, എന്ത് വിഡ്ഡിത്തമാണ് നീ കാട്ടാനൊരുങ്ങുന്നത്? ലക്ഷ്യം തേടി മുന്നോട്ട് നടക്കുന്ന യാത്രയിൽ പലപ്പോളും കണ്ണടക്കേണ്ടതുണ്ട്., സമയവും ദൂരവും തമ്മിലുള്ള ശരിയായ മാനദണ്ഡം പാലിക്കാതെ നമുക്കവിടെ എത്താനാവുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല”
ഞാൻ അവളെ നോക്കി അത് ശരിയാണെന്ന ഭാവത്തിൽ തലയിളക്കി. എങ്കിലും എനിക്കതിനെ സഹായിക്കാതിരിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല, മണൽ തരികളിൽ മുട്ടുകുത്തി നിന്നുകൊണ്ട് വീണു കിടന്ന ഒട്ടകക്കുഞ്ഞിന്റെ പിൻ കാലുകൾ മെല്ലെ തിരിച്ച് ശരിപ്പെടുപ്പെടുത്തുന്നതിനിടയിൽ അതെന്നെ ഒരു വട്ടം ചവിട്ടാനാഞ്ഞു..
എനിക്കവളോട് ശക്തമായി വാദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ ഞാൻ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ ആ അർഥത്തിൽ അവൾക്ക് ഗ്രഹിക്കാനാവുന്നില്ലെങ്കിൽ ഒരു വെറും വാദപ്രതിവാദമുണ്ടാക്കിയേക്കാവുന്ന സമയനഷ്ടത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ബോധവാനായിരുന്നു.
വ്യക്തമായി ഒരുത്തരം പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല, അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ മനസിൽ മാത്രം അനുഭവിക്കാനാവുന്ന സംതൃപ്തമായ ചില വികാരങ്ങളെ ഏതെങ്കിലും ഭാഷകൊണ്ട് വിവരിച്ചുകളയാമെന്ന് തോന്നുന്നത് തന്നെ വിഡ്ഡിത്തമാണല്ലോ.
എന്നെ അംഗീകരിക്കുകയും ലോകത്ത് മറ്റേതൊരു മനുഷ്യനേക്കാൾ ശ്രേഷ്ടനാണ് ഞാൻ എന്നതുപോലെയുള്ള വാക്കുകൾ കേൾക്കുകയും തന്നെയാണ് സുന്ദരിയായ അവളിൽ നിന്നും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ എന്നെ ഏറെ വിഷാദമുഖനാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഇനിയുള്ള നടത്തത്തിൽ അവളിൽ ഉണ്ടാക്കിയ അസ്വസ്ഥതകൾ മാറ്റുന്ന തരത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നു.
അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടിൽ കിടന്ന് കേട്ട കഥകളിലൊന്ന് പുറത്തിറക്കി എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ ധാരണമാറ്റാമെന്നോണം ഞാൻ ചോദിച്ചു.
താല്പര്യമില്ലാത്ത വിഷയം പോലെ അവൾ പറഞ്ഞു.
അവളുടെ നെറ്റിത്തടങ്ങളിൽ നിന്നും വിയർപ്പ് കണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞ് തുള്ളികളായി പരിണമിച്ച് പുരികക്കൊടികൾക്കിടയിലൂടെ, മൂക്ക്പാലത്തിനു മുകളിലൂടെ അടഞ്ഞു കിടന്ന ചുണ്ടുകളിലൂടെ താടിക്കും കഴുത്തിനുമടിയിലേക്കിറങ്ങി വന്ന് അവളുടെ മഞ്ഞക്കുപ്പായത്തിനുള്ളിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോകുകയും കാർമേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ മറഞ്ഞുപോകുന്ന നിലാവെളിച്ചം പോലെ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും ചെയ്തത് വല്ലാത്തൊരു കൌതുകത്തോടെ ഞാൻ നോക്കി നിന്നു.
ഒരു വേള ഓടിച്ചെന്ന് അവളെ കോരിയെടുത്തുയർത്തി ആ വയറിൽ ആയിരം ചുംബനങ്ങൾ വർഷിക്കാൻ എന്നിൽ ഭ്രമാത്മകമായൊരു ഉന്മാദമുണ്ടായി.കാതരയായൊരു ഉന്മാദഭാവത്തോടെ അവളും എന്നിലേക്ക് നടന്നടുത്തു, ലോകത്തിലെ സകല സൌന്ദര്യവും കൂടിച്ചേർന്ന് സ്ത്രീരൂപം പൂണ്ട് എന്റെ മുന്നിലേക്കടുക്കുന്ന ആ അനിർവ്വചനീയ നിമിഷത്തിന്റെ ലഹരയിൽ ഞാനൊരു അപ്പൂപ്പൻ താടിപോലെ ഭാരരഹിതനായി അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന് പൊങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി,
എനിക്കു മുൻപിൽ അവൾ മുട്ടുകുത്തിയിരിക്കാനാഞ്ഞ നേരം അവളിലെ വിയർപ്പ് കണങ്ങളിലെ നിറഞ്ഞ സുഗന്ധം എന്റെ തലച്ചോറിനെ സുഖകരമായ ഒരു ലഹരിയുടെ ഏറ്റവും ഉത്തംഗശൃംഖത്തിലെത്തിച്ചു. എനിക്ക് മുൻപിൽ കാൽമുട്ടുകൾ കുത്തി കുനിഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്റെ എന്റെ കൈകൾക്ക് നേരെ കൈകൾ നീട്ടുമ്പോൾ അവളുടെ മാർവ്വിടത്തിന്റെ വശ്യസൌന്ദര്യത്തിൽ ഇമവെട്ടാനാവാതെ ഒരു കരിങ്കൽ പ്രതിമപോലെ ഞാൻ തരിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവളുടെ കൈകളിൽ തൂങ്ങി മുൻപ് നടന്ന അതേ അനുസരണയോടെ ഞാനവളെ അനുഗമിച്ചു. മുൻപില്ല്ലാത്ത തരം ഒരടിമത്തം അപ്പോൾ എന്റെ മനസിലും തലച്ചോറിലും രൂപപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഏറ്റവും മുൻപിൽ കോലാടുകളും പിന്നീട് ചെമ്മരിയാടുകളും ശേഷം ആട്ടിടയനുമായി വന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ജാഥ ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവുമടുത്തേക്ക് അടുത്ത് തുടങ്ങുമ്പോൾ അയാൾ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന, അത്ര തന്നെ പരിചിതമല്ലാത്ത പഴക്കം ചെന്ന ഒരു അറബിക്കവിതയുടെ വരികൾ കാതുകൾക്ക് ശ്രാവ്യമായിത്തുടങ്ങി..
ഏറെദൂരമെന്ന്തോന്നിപ്പിക്കുന്ന,
അത്രയേറെയൊന്നുംദൂരമില്ലാത്ത,
ഒരു യാത്ര, ഒരേയൊരു യാത്ര,
ഓരോ അടിയിലും ഓരോചുവടിലും അടിമയാകുന്നു മനുഷ്യാ നീ വിഡ്ഡിയായ ഒരടിമയാകുന്നു നിന്നെ പിന്തുടരുന്നത് മരണമാകുന്നു,
നീ പിന്തുടരുന്നതോ മരണം തന്നെ”
പരസ്പരം വഴി മുറിച്ച് കടന്ന് പോകുമ്പോൾ ഓരോ ആടുകളുടെയും നോട്ടം എന്നിലേക്കാണെന്ന് തോന്നി, ആട്ടിടയൻ ഉത്തരം കണ്ടുപിടിക്കാനാവാത്ത നനുത്ത ഒരു ചിരി സമ്മാനിച്ചു എന്നെക്കടന്ന് പോയതും അയാളുടെ കവിത പെട്ടെന്നവസാനിച്ചത് പോലെ തോന്നി.
എന്തൊക്കെയോ ഉറപ്പ് വരുത്താനെന്ന പോലെ പിന്നിലേക്കുള്ള ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം, അവിടെ ശ്യൂന്യമായ മരുഭൂമി.! വളരെ പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായ കുറെ ആടുകളും ഒരാട്ടിടയനും..!!
അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടിൽ നിന്നു തുടങ്ങി കൈപിടിച്ചു നടക്കുന്ന സുന്ദരിയുടെ സുന്ദരമായ അധരങ്ങളിൽ നിന്നുവരെ കേട്ട മരുഭൂമിയുടെ അത്ഭുതക്കാഴ്ചകളുടെ ഒരു നേർചിത്രം എന്റെ തലച്ചോറിൽ ഒന്നിലേറെ ചോദ്യങ്ങൾ നൽകി കണ്ണുകളിലൂടെ കടന്നുപോയി.
തലച്ചോറിൽ തിളച്ചുമറിഞ്ഞ ചോദ്യങ്ങൾ മറന്ന് കളയാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിൽ കണ്മുന്നിൽ ജലാർദ്രമായ മണൽതിട്ടകൾ കാണാനായി, വേഗത്തിൽ നടന്ന് തണുത്ത ജലപാളികളിലൊന്നിൽ കാൽ വെക്കാൻ തുനിയവേ പിന്നിൽ നിന്നും ശക്തമായ ഒരു തള്ളലുണ്ടായി, അവളുടെ കൈകൾ എന്നെ ആഴമറിയാത്ത ആ നദിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് തള്ളിവീഴ്ത്തുമ്പോൾ ഒരു നേർത്ത കരച്ചിൽ പോലും പുറത്തേക്ക് വന്നതേയില്ല.എന്റെ ശരീരം ആ നദി അതിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പിടിച്ചു വലിക്കവേ, ഒരു രക്ഷ കൊതിച്ചെന്ന പോലെ എന്റേ നോട്ടം കരയിലേക്ക് നീണ്ടു. അവളുടെ രൂപമോ ശബ്ദമോ ആ കരയിൽ അവശേഷിപ്പിക്കാതെ മറ്റൊരു ഇരയെ തേടി അവൾ ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കണം എന്നെനിക്ക് മനസിലായി.
സംഹാര രുദ്രയായ ഒരു രാക്ഷസിയെപ്പോലെ ആ ജലസരണി എന്റെ ശരീരത്തെ ഭൂരിഭാഗവും വിഴുങ്ങി നിൽക്കവേ, കരയിൽ ഒരു ഒട്ടകക്കുഞ്ഞ് മാത്രം തീവ്രമായ വേദനയോടെ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് കണ്ണുകൾ കോർത്തുനിന്നിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ ഏതാനും ചില മാത്രകളിലെ ആ കാഴ്ചകൂടി മറയുമ്പോൾ എവിടെ നിന്നോ ചാരതയും കറുപ്പും ഒരുക്കൂടി സംഗമിച്ച് എന്റെ ലോകത്തിന് ഒരു ശ്യൂന്യത മാത്രം ബാക്കി വെച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പതിഞ്ഞമരുകയും കുതിച്ചുയരുകയും ചെയ്യുന്ന ശ്വാസോച്ഛാസത്തിന്റെ തള്ളിച്ചകൾ ജലോപരിതലത്തിൽ കുമിളകളായി കുമിഞ്ഞു പൊന്തിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ ഒന്നിൽ നിന്നും മറ്റൊന്നായി മാറുന്ന സർവ്വസാധാരണമായ ഒരു പ്രതിഭാസത്തിന് ഞാൻ വിധേയനായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു
***
